Öykü

O bir kadın. O yaşlı bir kadın. O pis kokan yaşlı bir kadın. O pis kokan ve evinden tavuk, horoz sesleri yükselen yaşlı bir kadın.

“Evet, ama ben şimdi düşünmüyorum!” Delal çok sakindi. Murat ise heyecandan kalbi yerinden fırlayacak gibiydi, kendisini ifade edecek cümleler kuramıyordu.

Şimdilerde doğruluk abidesi gibi durup boyunca günaha, harama ve adaletsizliğe bulaşmış, erdemi göstermelik yaptıkları ibadette arayan yel değirmenlerine inat.

Kadın sessizliğin gerçek nedeninin kendisi olduğunu biliyordu ama çokta rahatsız olduğu söylenemezdi zira uzun zaman önce unutmuştu utanmayı....

Planları basitti! Akşam sayımı tam saat beşte yapılıyordu. Ay ışıklı akşam karanlığı ise tam olarak beşe yirmi kala çöküyordu....

Çawa ku mirov berekê biavêje nav avê û av xir bi vebe doranên xwe, tîrêjên rojê jî wusa xwe belav dikir li ser serê zoma Meydanbelekê....

Ew cerdevan bû. Heya deh roj berî niha jî çeka dewletê li ser milên wî yên pîr bû. Zêdetirî deh salan, bê navber cerdevan bû, cerdevanek bi nav û deng...

Tüyleri yolunmuş bir kuş yavrusu gibi tir tir titriyor, dişleri tanıdık olmayan bir çalgıdan çıkan kulak tırmalayıcı tuhaf sesler çıkarıyordu...

Misafir araç geçidi yarılamıştı. Aniden yüzyıllık köklerinden kopmuş asırlık bir ağacın devrilmesini andıran bir ses bütün vadiye yayıldı...

ZapHaber'den İskender Özatlı Gamlı Kadın Xemê'nin samimiyet öyküsünü yazdı.

Bi hêrs bûn. Bi dehan car tirimbêl dan li ber mist û pêhnan. Bê navber di qêrîyan. ”Neçiiin, neçiiiiiiiın, neçiiiiiiiiiin!” Lê deng bi tevahî winda bibû. (Kürtçe Öykü)

Emin Sarı bu topraklarda yaşanmış yeni bir öyküyü gün yüzüne çıkarıyor. İşte bu toprakların bir öyküsü daha... İnancın gerçek öyküsü...

Onlar tüm dünyayı kendilerine düşman ve bir tek kendilerini dost sanırlar…Oysa ki hepimiz dünya ailesinin üyeleriyiz...

"Kamyon kasanın üstünde Zap çayını izleyerek Hakkari'ye gittiğim gün hala beynimde canlı." Metin Aktaş Yazdı...

Şadıman; Soranca dilinde Şad eden mutlu eden kalım-kalış anlamına geliyordu ve Şavurte köyünde Hacı Salıh’ın evinde büyüyordu mutluluk... Emin Sarı'dan okurlarımız için yeni bir öykü...

"Birinci Demirel hükümeti süresini tamamlamıştı. Ekim ayının sonunda genel seçimler yapılacaktı. Hakkari, Ankara’ya Yüksekova’nın “evet” dediği adayları gönderirdi." Yusuf Bulut Yazdı...

Bir zamanlar açık bir hayvanat bahçesiydi ovamız. Bakirdi, güzel ovamızın düzlüklerinde traktör ve biçer makinelerinin sesleri duyulmamıştı henüz...

Ne mutlu Türk’üm demekle, mutlu olunmaz. Gümrük kapılarından girişlerde Türk olduğunuz anlaşılınca gösterilen muameleyle ne kadar mutlu bir Türk ya da ne kadar itibarlı bir kimliğe sahip olduğunuzu...

İnsanlık tarihinin en dramatik ve en korkulan gerçeğidir savaş... Yaşanan göçler ve zorla değişime uğrayan kültürler, genler ve sınırlar…

Seçimler için yapılan seçmen yazım göreviyle ilgili sınır köylerine göreve yazılmıştık. Oremar üzerinden Şuke, Sêvê ve son durak Kinyaniş’a gidilmesi gerekiyordu…

"Kürtler, dimyata pirince giderken evdeki bulgurdan oldular ve maşa oldukları bir katliamın acısını hala çekmektedirler..." Fikret Yaşar'ın yazı dizisinin 5'inci bölümü...

Serpêhatiya Xeyas di rojeke ku ku li gel bavê xwe sewalan (heywan) diçerîne dest pê dike. / Xeyas’ın öyküsü babası ile beraber hayvan otlattığı bir günde başlar.

Sol anavatanında bile başarılı olamamışken, farklı koşulların bulunduğu coğrafyamızda yabancı olduğu bir kültüre mensup insanlar arasında ne kadar kabul görecekti? Fikret Yaşar yazdı...

Kurdistan’da ekonominin şimdilik dışa bağımlı gibi görünmesi hoş olmasa da bu durum savaş sonrası her ülkede görülmüştür.

Duyduğum ve gördüğüm her şey Kürtçeydi. Duvardaki yazılar, sesler ve kıyafetler, kısacası herşeyin Kürtçe ifade edildiği bir dünyadaydım... Fikret Yaşar'ın yazı dizisinin ikinci bölümü...

"Bu aralar herkes güneye gitmekten bahsediyor, bu bende de bir merak uyandırdı ve merakımı bastırmak için özgürlüğün (!) ve savaşın kol gezdiği yere gitmeye karar verdim..." Fikret Yaşar'ın yazı dizisi...

Sat Gölü'nde; efsane, düş ve gerçek aynı halayda özlenen yarınlar için türkü çığırıyor. Emin Sarı, okumyaya doyamayacağınız yeni bir öyküyle karşınızda...

"Dilini bilmediği insanlarla nasıl iletişim kurabileceğini düşündü uzun uzadıya. “Öncelikle, çocukların dilini öğrenmem gerekir” diye geçirdi aklından." Dil bilmeyen bir öğretmen ne anlatabilir? Yusuf Bulut Yazdı...